Reislust Rommert en Ymkje Dijk kleurt diamanten huwelijksjubileum

Damwâld

Rijk aan avonturen is het leven voor Rommert Dijk (84) en Ymkje Dijk-Bouma (83) tot nu toe geweest. “Wy hawwe ús gjin sekonde ferfeeld”, luidde zaterdag dan ook de meest veelzeggende boodschap aan het adres van het burgemeesterechtpaar Agricola. Beiden luisterden adembenemend naar de kleurrijke levensverhalen bij het vieren van hun zestigste huwelijksdag.

Hoewel Ymkje het vaderlijk advies kreeg nooit met een zeeman te trouwen, heeft ze geen dag spijt gehad van het wisselen van de ringen met Rommert. Ze leerden elkaar kennen tijdens een sportavond in Engwierum waar ze zich onder de bezoekers schaarden. Haar toekomstige levensgezel was toen in militaire dienst, maar zijn voorkeur voor het ruime sop liet hem niet los. Geboren op de Lytse Jouwer als zoon in het arbeidersgezin van Hendrik  Dijk en Wijpkje Dijk-Sjoerdstra verhuisden ze naar Oostmahorn. “Wy mochten dêrre altyd graach by it wetter omslaan en wy wennen by ’t wetter. Hoe moai wolle jo it ha?”. Hij was dan ook bijzonder verguld met Ymkje intrek te kunnen nemen in zijn ouderlijke woning op de Skȃns na hun huwelijk op 24 februari 1958. Op dat moment stond hij al bekend als zeeman waarmee Ymkje tijdens zijn soms langdurige reizen graag correspondeerde. “Foar it houlik ha wy in protte brieven skreaun. Dan kaam postboade Kooyenga werris by ús del en rôp er lûd: ik ha der wer ien hear”.

Rommert Dijk maakte in het maritieme leven opgang. Voor zijn huwelijk werkte hij als matroos op de kustvaart bij een particulier en vervolgens als stuurman en nadien kapitein op een veerdienst. De reizen als matroos voerden veelal naar Noorwegen. Zijn langste periode op zee in zijn matrozenbestaan betrof een reis van negen maanden naar en vanuit Algiers. Bij de veerdienst, van Wagenborg Passagiersdiensten, was hij al op het moment van hun huwelijk werkzaam. “In prachtige tiid”. Hij werd aangenomen op basis van zijn ruime ervaring en praktijkkennis. Het aanscherpen van regels leidde er evenwel toe dat hij op 49-jarige leeftijd alsnog in de boeken moest duiken. “Ien kear yn de wike kaam der in learaar fan de seefeartsskoalle fan Amsterdam del om ús by te spikerjen. In kapitein op grûn fan ûnderfining mocht ynienen net mear. Jo moasten leare en diploma’s helje. It lêste papier haw ik helle as 57-jierrige”. Ook twee van zijn broers kozen voor het maritieme leven: Klaas als machinist en Geert als kustvaarder. Als 60-jarige mocht  Rommert Dijk vervroegd uittreden.

Nifelkeunst

Ymkje, geboren in Birdaard als dochter van Jelte Bouma en Henderica Bouma-van der Veen, werkte voor haar huwelijk als dienstmeid. Vanaf haar huwelijksdag legde zij zich toe op de eigen huishouding die gaandeweg uitgroeide met vijf kinderen. Inmiddels zijn er elf kleinkinderen. De voorliefde voor breien en naaien als hobby is bij haar altijd in zwang geweest. Na zijn uittreding stortte  Rommert zich op wat in het Fries zo fraai ‘nifelkeunst’ heet. Zo maakte hij voor zijn kleinkinderen onder meer grote garages die met een wasstraat en zelfs wasborstels tot in de finesses zijn uitgewerkt. “Jo ha der soms wol even in tekening by, mar jo kinne soks ek oardelkear sa grut meitsje”, geeft hij aan over proportioneel aantrekkelijk speelgoed. Zijn indertijd 4-jarige kleindochter Femke werd verblijd met een poppenhuis dat in hoogte haar lengte benaderde.

Verruiming

Hun beider reislust maakte een gesprek met het burgemeestersechtpaar over bijna alles mogelijk: van het type caravan en de inrichting hiervan tot reisbelevenissen. Getweeȅn hebben ze al rondtourend wekenlang vertoefd in onder meer Noorwegen, Zweden, Finland, Tsjechiȅ, Frankrijk, Portugal en Scotland. De laatste jaren reizen ze mee met een dochter en schoonzoon. Taalbarrières kennen ze niet: “Al pratendewei mei hannen en fuotten komme jo der altyd út. En”, zo vult Ymkje Dijk-Bouma met een glimlach aan, “at jo yn Noorwegen in pak sȃlt ha moatte, moatte jo gewoan krekt sa lang sykje oant jo in pak sȃlt fûn ha”. De talrijke reizen hebben hen ook de ogen geopend voor bijzondere zaken in eigen land die vaak als heel normaal worden beschouwd. “Der is gjin lȃn dêr’t de griente yn de winkels sa goed is as hjirre”. Hun avonturen verruimen behalve hun horizon dus ook hun inzichten.

Tekst/foto: Jelle Raap


Auteur

jkommerie