‘Ik wil het leven met een dwarslaesie uit de taboesfeer halen’

Dokkum

‘Een dwarslaesie. Veel mensen denken daarbij alleen maar aan nooit meer kunnen lopen. Dat er veel meer bij komt kijken wil ik in mijn blog duidelijk maken.’

DE FALOM – Altijd druk met sport bezig, zijn diploma net op zak, een lieve vriendin en een fijne familie om hem heen; de toekomst zag er goed uit voor de 23-jarige Rienk Rozema uit De Falom. Dat veranderde op 31 maart van dit jaar, toen een laagvliegende eend zijn leven in één klap overhoop gooide. Rienk reed bij Broeksterwâld toen hij uitweek voor de eend en hij vervolgens zijn auto niet meer recht de weg op kon krijgen. Wat er daarna allemaal gebeurde, kan Rienk zich slechts met vlagen herinneren. ‘Veel stukken zijn zwart’, vertelt Rienk. ‘Er is heel veel wat ik me niet kan herinneren.’ Rienk werd na het ongeluk opgenomen in het Universitair Medisch Centrum in Groningen. Het ongeluk gebeurde op een donderdag, de maandag daarop werd hij geopereerd aan zijn rug. In het ziekenhuis werd duidelijk dat hij een dwarslaesie had opgelopen bij het ongeluk en dat hij niet meer zal kunnen lopen. Na tweeënhalve week ziekenhuis kon Rienk naar Beatrixoord in Haren om te revalideren. Pas daar beseft hij wat het eigenlijk betekent wat de dokters in Groningen hem verteld hebben. ‘In Haren zag ik allemaal mensen in een rolstoel. Dat was enorm confronterend. Waar ik in het ziekenhuis nog veel heb gelachen en grappen heb gemaakt, was ik in Haren eerst vooral bang. In het ziekenhuis was ik de eerste helft van de opname nog helemaal van de wereld, en daarna besefte ik het gewoon nog niet.’ Er breekt een angstige en vooral zware tijd aan voor Rienk. ‘In eerste instantie was ik heel strijdlustig en wilde ik alles op alles zetten om als snelste ooit de revalidatiekliniek te verlaten. Maar ik kreeg tegenslag op tegenslag te verwerken. Ik ben in de tussentijd nog opgenomen geweest in het ziekenhuis, omdat men verdere uitval vreesde. Bij veel stappen die ik in het revalidatieproces maakte kwam er later een klap op en moest ik weer twee stappen achteruit.’ Desondanks is Rienk op 2 september thuisgekomen in De Falom. Zijn ouderlijk huis wordt momenteel verbouwd zodat Rienk straks een eigen badkamer, slaapkamer en woonkamer heeft. Momenteel zit Rienk in een fase waarin hij moet leren alles wat er gebeurd is te verwerken. ‘Ik zit momenteel in een rouwproces. Er zijn zoveel dingen die ik niet meer kan of die ik opnieuw moet leren. Voor alles is een eerste keer en iedere eerste keer is weer confronterend en moeilijk. Er komt heel veel kijken bij het leven met een dwarslaesie. Dat ik nooit meer kan lopen vind ik niet eens het ergste. Het op een normale manier intiem kunnen zijn met iemand en niet normaal naar de wc kunnen gaan, dat is wat ik het ergste vind. Daar komen er nog andere lichamelijke ongemakken bij kijken zoals kans op doorligplekken; ik heb de eerste vierenhalve maand geen spijkerbroek aan durven hebben. Ik heb inmiddels ook al vijf keer een blaasontsteking gehad, en ik heb last van spasmes. Ook mag ik niet te lang in de zon, want ik kan mijn warmte niet goed kwijt.’ Naast de lichamelijke ongemakken en de pijn die Rienk iedere dag heeft – bij het ongeluk heeft hij ook een sleutelbeen gebroken waar hij nog veel last van heeft -, heeft Rienk met name last van de geestelijke klap die hij te verduren heeft gekregen. ‘De ene dag is de andere niet. Ik ben bijvoorbeeld best wel eens bang om mijn vriendin kwijt te raken. Voor haar is het ook allemaal heel moeilijk. Sommige dagen vind ik echt heel zwaar, ik heb het afgelopen halfjaar best wel eens gehad dat ik het allemaal niet meer zag zitten. Dan hoefde het van mij allemaal niet meer. Voordat ik het ongeluk kreeg had ik al wat last van psychische klachten. Die heb ik niet kunnen verwerken. Dat speelt nu natuurlijk ook nog steeds mee. Op andere dagen is het anders, dan zit ik met mijn familie te grappen en hebben we de slappe lach om de gekste dingen. We maken ook gewoon grappen over mijn situatie.’ Rienks vader Sape kan dat beamen. ‘Humor is ons sterkste wapen. Dat hebben we ook nodig. De ene dag zitten we met z’n allen te huilen, de andere dag lachen we met z’n allen. Ook voor de familie is deze situatie allemaal nieuw en ook wij moeten een manier vinden om er mee om te gaan.’ Als uitlaatklep en om anderen op de hoogte te stellen van hoe het is om te leven met een dwarslaesie is Rienk begonnen met een blog over zijn leven. Afgelopen week stond zijn eerste blog online op www.rienkrozema.nl. Hierin schreef hij over hoe hij de dag van het ongeluk beleefde. ‘Voor mij was het best heftig om dat op te schrijven. Als je het opschrijft, besef je het echt.’ Met zijn blog wil Rienk ook het leven met een dwarslaesie uit de taboesfeer halen. ‘Ik wil mensen vertellen hoe het echt is. Dat het niet alleen maar een kwestie is van nooit meer kunnen lopen.’ Rienk heeft ook een Facebookpagina waarop mensen zijn blog kunnen volgen. Binnen een paar dagen had die pagina al meer dan 2500 volgers. Naar de toekomst kijken is moeilijk voor Rienk. De toekomst die hij eens voor ogen had, is er niet meer. ‘Ik zou later wel graag weer willen werken, maar dat zie ik nu nog niet zitten. Ik heb nu de hele dag pijn, dan zit werken er nog niet in. Bovendien lijkt het me lastig om werk te krijgen, nu ik in een rolstoel zit.' Op sportief vlak heeft Rienk echter wel toekomstplannen. Zo is hij al met de gemeente Dantumadiel in gesprek over steun voor de aanschaf van een handbike en heeft hij een bijzondere reis in de planning staan. ‘Volgend jaar ga ik in juni met een team van het revalidatiecentrum in Haren naar Tirol in Oostenrijk voor de Handbike Battle. Hier gaan we met handbikers vanuit alle revalidatiecentra in Nederland een klim maken naar 2150 meter hoogte, een klim van twintig kilometer in totaal. Voor deze reis is sponsoring nodig, daar zal ik later meer over vertellen op mijn website’, aldus Rienk. Voor nu wil Rienk alle mensen die met hem meegeleefd hebben gedurende de afgelopen maanden heel erg bedanken voor alle steun. ‘Het is ongelofelijk hoeveel berichtjes, kaarten en andere blijken van steun ik heb gekregen. Sommige mensen stuurden zelfs iedere week een kaart. Als ik iedereen persoonlijk zou moeten bedanken ben ik weken bezig. Dus via deze weg: heel erg bedankt voor alle steun. Het heeft me zeker goed gedaan.’ Tekst en foto's Johanna Kommerie

Auteur

jkommerie