INGEZONDEN|Pluim voor gemeente Kollumerland: zo kan het ook

KOLLUM

Terwijl de diverse media over elkaar heen tuimelen om als eerste te berichten over wéér een protestbijeenkomst waar mensen hun ongenuanceerde meningen uiten als er sprake is van de eventuele komst van een noodopvang , of 'erger' nog, een AZC in hun gemeente, hebben wij in Kollumerland in alle rust eerst een crisisopvang zien slagen.

En nu worden er sinds de week voor kerst ca. 70 vluchtelingen opgevangen in de noodopvang Kollumeroord. Bij het woord noodopvang krijg je het beeld van kale sporthallen waar in grote haast een soort van vakverdeling (zoals in een doos met kerstballen) in elkaar is gezet. Groot was dan ook mijn verrassing toen ik mij onlangs bij Kollumeroord ging aanmelden als vrijwilliger. In een gezellige lichte ruimte met bloemen op de tafels zaten mannen en vrouwen te ontbijten (ik was wat aan de vroege kant) Er heerste een blije, opgewonden sfeer, veroorzaakt door het feit dat een groot aantal van hen vandaag voor het eerst naar school mocht. Iedereen had zelf een lunchpakketje gemaakt. Na een poosje werden ze, uitgezwaaid door de vaste begeleiders, opgehaald en met een bus naar Buitenpost gebracht. Dankzij de samenwerking tussen het Lauwerscollege en Piter Jelles, versneld dankzij burgemeester Bilker, krijgen deze mensen nu elke dag les. De achter gebleven mannen ruimden de tafels af ,een paar vrouwen haalden hun breiwerk tevoorschijn, sommigen gingen naar de recreatiezaal. Her en der hingen A4tjes met aankondigingen van wat er hoe laat te doen was. De teksten werden ondersteund door plaatjes. Er worden taallessen gegeven, vrijwilligers halen mensen op om naar de kerk of de moskee te gaan. Er komt iemand een ochtend knutselen met wie dat wil. Er is één naaimachine, waar gretig gebruik van wordt gemaakt door één van de kleermakers. De eigenaren van Kollumeroord hebben niet alleen hun locatie beschikbaar gesteld, maar ook hun harten geopend voor de vluchtelingen. Helaas komt er binnenkort een einde aan deze noodopvang. Wat zou het mooi zijn als er ergens anders in de gemeente Kollumerland een geschikte locatie kon worden gevonden, zodat de jongeren op school kunnen blijven en de vrijwilligers klaar kunnen blijven staan voor de begeleiding. Dat een kleinschalige opvang goed werkt is hier wel bewezen. Het voelt als een voorrecht om in deze warme sfeer als vrijwilliger aan de gang te mogen gaan. Hannie van Halem

Auteur

Marike Van der Molen