Survivalrun Kootstertille zit aan plafond

Kooterstille - De veertiende Biddle Survivalrun trok zondag 1350 deelnemers en met voor het grote publiek eigenlijk alleen maar winnaars, zit het evenement in Kootstertille nu aan het plafond. 

Het zou mooi zijn, volgend jaar met de vijftiende editie van de survivalrun in Kootstertille 1500 deelnemers aan het vertrek. Voorzitter Theo Posthumus ziet het al voor zich en zou het ook graag willen. Maar hij is er na dit weekeinde wel achter dat de limiet voor sporters en organisatie met ruim 350 vrijwilligers nu toch echt bereikt is. Wat in 1999 in het plaatselijk parkje begon als een stoere training, is voor Kootstertille en wijde omgeving inmiddels uitgegroeid tot uniek evenement,met als charme dat topsporters en recreanten haast letterlijk hand in hand het traject afleggen. Kootstertille is zelfs een van de weinige eendaagse survivalruns in Nederland met zoveel deelnemers op de 35 hindernissen die verspreid staan over een lengte van 17 kilometer. Als de organisatienóg meer wil en nóg meer deelnemers wil laten starten, moet het een tweedaagse worden en dát durft Kootstertille vooralsnog niet aan, maakte Posthumus duidelijk. Wekenlang wordt er in de voorbereiding al heel veel gevraagd van de grote groep vrijwilligers en op de dag dat het allemaal moeten gebeuren staan ze er allemaal. Daar moet de organisatie de komende jaren vooral zuinig op zijn, weet Posthumus. Boppeslach De dit jaar voor het eerst gekozen locatie met start-finish bij de nieuwe multifunctionele accommodatie bleek een ‘boppeslach’, voor zowel organisatie en de sporters als het publiek. Niet dat er volgens Posthumus ook maar iets mis was met de entourage zoals die jarenlang was bij de voetbalvelden, maar logistiek paste alles nu volgens de voorzitter perfect. Met dan ook nog haast zomerse omstandigheden en geen noemenswaardige ongelukken was het voor de deelnemers ondankde extreme uitdaging en soms pijnlijden toch eigenlijk ook alleen maar genieten in de apenhang, swingovers en triangels, op en overbalken, boomstammen zagen en kappen, in en onder netten door, over de ‘drege bult’, dwars door baggersloten en de vijver bij de kerk naar uiteindelijk naar de verlossende 'bel van Minne', met maar één doel: dat gekleurde armbandje moest mee naar de finish. Dat lukte lang niet iedereen, maar voor het publiek maakte dat allemaal niets uit. Tijdslimiet Omdat het traject aan de volgens het reglement van de Survival Bond Nederland gestelde tijdslimiet moest voldoen en de organisatie koos voor een kortere route, werden de hindernissen extra zwaar gemaakt. Wat bleef was al meteen na de start natuurlijk de brug over het Prinses Margrietkanaal die op verschillende genomen moest worden. Voor de organisatie was het natuurlijk een opsteker dat met uiteindelijk Kerst Wind uit Oosterzee op het hoogste niveau ook nog een Fries als winnaar boven kwam drijven. Hij bleef na iets meer dan twee uren zijn grootste concurrent in dit circuit Stijn Elferink uit Lichtenvoorde een zucht voor, al was het voor de jury wel even goed kijken en rekenen wie er als eerste geklasseerd moest worden.   Compliment Hoe dan ook, de winnaar was ook al vol lof over de organisatie en zag de martelgang door het coulisselandschap rond Kootstertille zelfs als één van de mooiste wedstrijden in heel Nederland. Een eerste plaats was er ook nog voor Elsa de Vries uit Oentsjerk. Een mooier compliment kon de organisatie zich na afloop niet wensen, vond voorzitter Theo Posthumus. Voor hem en de hele organisatie was het vooral ook belangrijk dat er ook dit jaar naast de toppers uit heel Nederland weer een nog steeds groeiende groep jeugd aan de start stond. Die jonge deelnemers werden weggeschoten door niemand minder dan olympisch- en wereldkampioen judo Mark Huizinga, die later op de dag zelf ook nog in actie kwam op de hindernissen. Tekst en foto: Bram Buruma