‘Se moatte fan ús Hale ôfbliuwe’

Damwâld - ,,Se kinne ús hjir dochs net samar wei helje? It moat net raarder wurde. Se moatte fan ús Hale ôfbliuwe.’’ Dat zegt de 94-jarige mevrouw Bruinsma, die sinds een jaar in zorgcentrum De Hale in Damwâld woont. In de krant heeft ze gelezen dat het tehuis waar zij woont dicht gaat. Maar zolang ze niks officieel heeft gehoord van zorggroep Pasana, blijft ze hopen dat het allemaal mee zal vallen.

In eerste instantie dachten de bewoners dat De Hale buiten schot zou blijven. In de media werd alleen gesproken van sluiting van de verzorgingstehuizen op Ameland, in Ternaard en Feanwâlden en het huis voor palliatieve zorg De Oase in Dokkum. ,,De Hale wordt altijd vergeten’’, stellen medewerkers Jettie de Graaf, Cor Bergsma en Anneke Hoogendoorn. ,,Wij vinden het vooral heel erg dat de bewoners hierdoor op het verkeerde been zijn gezet.’’ Volgend jaar dicht Het personeel mocht de bewoners uit de droom helpen en hen de waarheid vertellen. Ze kunnen het zelf ook nog amper geloven. ,,Volgend jaar gaat De Hale al dicht. Dan wordt de huur opgezegd. Het gebouw is nog maar zes jaar oud, maar het wordt gehuurd van woningcorporatie Thús Wonen’’, vertellen de medewerkers. In De Hale wonen twaalf mensen met een lichamelijke beperking die niet meer zelfstandig kunnen wonen. Geestelijk mankeert hen niks. Het bijzondere aan De Hale is dat de thuissituatie zoveel mogelijk benaderd wordt. Zo hebben alle bewoners hun eigen woning met meubels, koelkast, een koffiezetapparaat en sanitair. Ook hun huisdieren zijn welkom. Er is wel een gezamenlijke woonkamer, waar ze met z’n allen eten. Bewoners nerveus Vanuit Pasana wordt gezegd dat De Hale ‘alleen maar’ wordt verplaatst naar De Waadwente in Dokkum, maar zo zien de medewerkers dat niet. ,,De bewoners voelen zich hier thuis en willen niet naar De Waadwente in Dokkum. Sommigen zijn daar geweest voor revalidatie en willen niet graag terug. Ze vinden het hier veel gemoedelijker dan in een groot verpleegtehuis. Bovendien zijn de meeste bewoners op hoge leeftijd. Die mensen moet je niet verplaatsen, daar worden ze niet beter van. We merken nu al dat ze nerveus zijn door de hele situatie. Bovendien is het voor het dorp mooi om deze voorziening te behouden. Daar gaan wij voor vechten’’, vertelt Anneke Hoogendoorn, die zelf in Damwâld woont. De Hale is onbekend De 25 (parttime) medewerkers laten het er dan ook niet bij zitten. Zelfstandig verder gaan is volgens hen geen optie. Ze willen gesprekken aangaan met andere zorggroepen. ,,Maar we hebben ook al contact gezocht met Dorpsbelang en de gemeente Dantumadiel. Zelfs dáár kennen ze De Hale niet. Het is ook nooit gepromoot door Pasana. Bij de gemeente wordt alleen maar gesproken over Talma Hoeve. Daar willen wij nu zelf verandering in brengen. Want hoe kunnen mensen zich zorgen maken over sluiting van De Hale als ze niet eens van het bestaan weten?’’ Roeping Voor de medewerkers is het niet alleen hun baan die ze verliezen. ,,Werken in de zorg is een roeping. Dat doe je met liefde’’, zegt Jettie de Graaf, die vanaf het begin bij De Hale werkzaam is. Cor Bergsma voegt er aan toe dat ze niet alleen de bewoners zullen missen, maar ook hun familie die ze goed hebben leren kennen. ,,De sfeer is hier heel gemoedelijk, dat vindt iedereen. De Hale mág dan ook niet dicht gaan, daar zullen we voor strijden.’’ Eigen verhaal De medewerkers gunnen het de mensen zo dat ze in De Hale kunnen blijven. ,,Iedereen heeft hier zijn of haar verhaal. Zo woont hier iemand wiens partner in het naastgelegen Nij Tjaerda verblijft. Zij kunnen elkaar nu regelmatig opzoeken, maar hoe moet dat als wij hier weg moeten?’’ 'Goed nei myn sin' Ook mevrouw Bruinsma moet er niet aan denken om te verhuizen. Ze woont sinds een jaar in De Hale en moest eerst wel wennen. ,,It koe net oars. Foarrich jier mei de kryst bin ik fallen en moast ik nei it sikehûs. Dêrnei koe ik net mear nei myn eigen hûs ta. Ik ha it hjir no goed nei myn sin. Ik ha myn eigen keamer en der is in moaie tún mei oerkapping. As ik ergens lêst fan ha, dan kin ik help freegje. Oeral wurdt mei rêden, ek mei it iten. Dat koe ik sels net mear dwaan. It fleis foel my soms út de hannen. Dat wie net mear fertroud, sei myn dochter. Sy wennet yn Drinte en komt hjir twa kear yn ‘e wike. Myn âldste dochter is al stoarn.’’ 'Net bêst' Bijzonder is dat Bruinsma is geboren en getogen aan de Halewei. ,,Dat wie ús hûs’’, ze wijst naar de foto op haar kamer. ,,Dêrnei kamen wy yn Nij Tjaerda te wenjen en no bin ik hjir. Noch in kear ferhúzje? Dat soe net bêst wêze. Dan begjint alle ellende op ‘e nij. Ik wol hjir graach bliuwe. Myn man is der net mear, mar hy soe wol sizze: Do bist net fan De Hale ôf te brânen.’’ Tekst en foto: Klasina van der Werf. Zie ook het Nieuwsblad Noordoost-Friesland van vrijdag 21 november.